Friday, 5 June 2015

അവസ്ഥാന്തരം

വാതിലില്‍ മുട്ടിവിളിക്കുമ്പോള്‍ നേരം പരാപരാ വെളുക്കുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

'ആരാ... എന്താ.... അഡ്മിഷനാണെങ്കില്‍ കുറച്ചുകൂടി കഴിഞ്ഞുവരൂ......' മുട്ടുകേട്ട് പ്രഭാതകര്‍മ്മങ്ങളിലായിരുന്ന സെക്യൂരിറ്റി ഓടിവന്നു. 'ഓഫീസു തുറക്കുമ്പോള്‍ എട്ടു മണിയെങ്കിലുമാകും.... അല്ലേലും ഇന്ന് ഞായറാഴ്ചയാ.... അമ്മ കുറച്ചു വൈകിയെ എത്തുകയുള്ളൂ... ഇന്ന് ക്ഷേത്രദര്‍ശനമുള്ള ദിവസമാണ്'

ഒന്നു മന്ദഹസിച്ച് തോളിലെ തുണിസഞ്ചി നെഞ്ചിലമര്‍ത്തി പടികളിറങ്ങി ഞാന്‍ താഴേക്കുവന്നു. "അല്ല വിരോധമില്ലാച്ചാല്‍ ഞാനിവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ"

"അതിനെന്താ... എവിടെയാ സ്ഥലം... കണ്ടിട്ട് വളരെ ദൂരെനിന്നാണെന്നു തോന്നുന്നു?"  അതിനും അതെ എന്നര്‍ത്ഥം വരുന്ന ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ച് പുറത്തെ ചാരുബഞ്ചിലിരുന്നു.

"ചായ വേണേച്ചാല്‍ .... ഞാന്‍കൊണ്ടരാം... ദാ അവിടുണ്ട് പൈപ്പും ടോയിലെറ്റുമൊക്കെ...."

കണ്ണുകളിലെ ക്ഷീണം അറിഞ്ഞിട്ടെന്നപോലെ അയാളതുപറയുമ്പോള്‍ തലകുലുക്കലില്‍ ഒരുചിരികലര്‍ത്തി ഞാനതിനു ശരിവച്ചു.

മഞ്ഞടര്‍ന്നുവീണ തടിബഞ്ചില്‍ നനവകന്നിട്ടില്ല. ചെറുതായി തണുപ്പ് മുണ്ടിലൂടെ അരിച്ചുകയറുന്നു. മുന്‍വാതില്‍ തുറന്ന് തന്നോളം പ്രായമുളള ഒരാള്‍ ആവിപറക്കുന്ന രണ്ടു കപ്പുകളുമായി വന്നു.

"ദാ ചായകുടിക്കൂ.... ഞങ്ങളോടൊപ്പം കൂടുന്നുണ്ടോ?"  ഉണ്ടെന്നോ ഇല്ലെന്നോ ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ല. ഒരിറുക്കിന് ചായ കുടിക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

"എവിടുന്നാ..."
കുറച്ചകലെയാണ്...
പിന്നെങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി .. ചായ മുത്തിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് അയാള്‍ ചോദിച്ചു. എന്നിട്ട് അയാള്‍തന്നെ ഉത്തരവും പറഞ്ഞു... അതിന് ചോദിക്കാനെന്തിരിക്കുന്നു അല്ലെ.. പ്രായം നമ്മളെ.. ഇവിടെ എത്തിക്കും... അതാരുടെയും തെറ്റല്ല...

ശരിയാണ് മകന്‍റെ ഫ്ലാറ്റില്‍ നിന്നും മീനാക്ഷിയുടെ ചിതാഭസ്മവുമെടുത്ത് പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ആ ഒറ്റപ്പെടല്‍, ആ അവഗണന താന്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

അവിടത്തെ അന്തേവാസികള്‍ ഓരോരുത്തരായി അടുത്തെത്തി കുശലാന്വേഷണം ആരംഭിക്കുമ്പോള്‍ എന്തോ ഒരു കുറ്റബോധം ഉള്ളില്‍ ആളിപടരുന്നതുപോലെ എനിക്കുതോന്നി.
വൃദ്ധരായ കറേപ്പേര്‍... അതിലമ്മമാരേണേറെ.... കണ്ണടകള്‍ക്കുള്ളിലെ സ്നേഹ നൊമ്പരങ്ങള്‍ അളന്നെടുക്കാനാവുന്നതുപോലെ മക്കളെന്നുള്ള വാത്സല്യത്തില്‍ പലരുടേയും കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പോര്‍ച്ചില്‍ ഒരു കറുത്ത അമ്പാസഡര്‍ കാര്‍ വന്നു നിന്നു. അതില്‍നിന്നും ഇറങ്ങിയ ആളെ എനിക്ക് പെട്ടെന്നു മനസ്സിലായില്ല... എങ്കിലും ഓര്‍മ്മയിലെ പഴയരൂപത്തില്‍ കാലത്തിന്‍റെ അടയാളങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തു വായിച്ചപ്പോള്‍ അതുതന്നെയെന്നുറപ്പുവരുത്തി... ദേവകിയേടത്തി.....
നമസ്കാരം മാഡം.... എല്ലാവരും ഒരേ ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞു....
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞോ.....
ഇല്ല..
അതെന്താ.. ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ എനിക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കരുതെന്ന്... പലപല അസുഖങ്ങളുള്ളവരാ.... സമയത്തിനു മെഡിസിന്‍ കഴിക്കണം... ങാ...  വരൂ.. ഇനി അതു കഴിയട്ടെ.....

തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോഴേക്കാണ് എന്നിലേക്ക് ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞത്..... പെട്ടെന്ന് അടുത്തേക്കുവന്നു.... കണ്ണട ഒന്നു ശരിയാക്കിവച്ച് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി....
"മാധവന്‍കുട്ടി.....!"
ഞാന്‍ ചിരിച്ചു.... ഏടത്തീ... അറിയാതെ മനസ്സില്‍ നിന്നു പുറപ്പെട്ട ശബ്ദത്തില്‍ ഇടര്‍ച്ചയുണ്ടായിരുന്നു...

എല്ലാരും വരൂ... പ്രാതല്‍ കഴിക്കാം.... കണ്ണടെയെടുത്ത് നേര്യതുകൊണ്ട് കണ്ണൊന്നുതുടച്ച്... ദേവകിയേടത്തി ഹാളിലേക്കുപോയി.......

വരൂ.. ഒരാള്‍ എന്‍റെ കൈക്കുപിടിച്ച് കൂടെക്കൂട്ടി....

പരസ്പരം തമാശപറഞ്ഞും വഴക്കുകൂടിയും.. പ്രാതല്‍കഴിക്കുന്ന വൃദ്ധര്‍.... അവരോടൊപ്പമുള്ള ആ ഇരിപ്പിനുതന്നെ ഒരു കുളിര്‍മ്മയുള്ളതുപോലെ....

മാധവന്‍കുട്ടി മുറിയിലേയ്ക്കു വാ...
കൈകഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ദേവകിയേടത്തി പറഞ്ഞു.

ചാരു കസേരയില്‍ പത്രം നിവര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ദേവകിയേടത്തിക്കുമുന്നില്‍ ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാന്‍ നിന്നു.

ഇരിക്ക്.... എന്താ വിശേഷം.... അനിയത്തിയെവിടെ...... മീനാക്ഷിയെ അങ്ങനാണ് ഏടത്തിവിളിക്കാറ്.....

ഏട്ടന്‍ മരിക്കുമ്പോള്‍ ഏടത്തി വളരെ ചെറുപ്പമാണ്. പട്ടാളക്കാരനായിരുന്ന ഏട്ടന്‍റെ ശരീരം സകല ബഹുമതികളോടും കൂടി ഏറ്റുവാങ്ങുമ്പോള്‍  ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീരുപോലും ആ കണ്ണുകളില്‍ ഞാന്‍ ദര്‍ശിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു വീര സൈനികന്‍റെ ഭാര്യയാണ് താനെന്ന് തെളിയിക്കുമാറ്... അത്രയും  ശക്തയായിരുന്നു ഏടത്തി... ആരു നിര്‍ബന്ധിച്ചിട്ടും ഒരു പുതിയ ബന്ധത്തിനോ... തന്‍റെ വീട്ടിലേക്കൊരു തിരിച്ചുപോക്കിനോ... ഏട്ടത്തി തയ്യാറായതുമില്ല... വിവാഹത്തിനുശേഷം പുതിയ വീട്ടുവച്ച് ഞാന്‍ താമസംമാറുമ്പോള്‍ അമ്മയേയും കൂടെക്കൂട്ടാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ പലപ്പോഴും മീനാക്ഷിയുടെ മുഖം കറുപ്പിക്കലില്‍നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞ് അമ്മ ഏടത്തിയോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞിരുന്നു..

മക്കളുടെ പഠിപ്പിനും, പിന്നെ മീനാക്ഷിയുടെ സ്വകാര്യ നിര്‍ബന്ധവും ഫ്ലാറ്റിലേക്കുള്ള പറിച്ചു നടലിനായി എന്‍റെ വിഹിതം വിറ്റു. അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരിനു ഇത്രയും ആഴമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഞാനന്നറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒറ്റമുറിയിലെ വീര്‍പ്പുമുട്ടലുകള്‍ അമ്മയെ ഏറെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചു.... അമ്മയുടെ മൗനമായ പ്രതികരണവും ഓര്‍മ്മക്കുറവും ഫ്ലാറ്റിലെ ഞങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയ്ക്ക് തടസ്സമായി. വല്ലപ്പോഴും കാണാനെത്താറുള്ള ഏടത്തി... ആ ഭാരം വലിച്ചുകൊണ്ട് പോകുകയായിരുന്നു. പിന്നെ വന്നിട്ടില്ല....
അമ്മയുടെ മരണമറിയിച്ചാണ് ഏടത്തി അവസാനമായി വിളിച്ചത്. അത്  പക്ഷേ ഞാനറിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ഏറെ വൈകിയിരുന്നു.

ഒരു ഫോണ്‍കോളില്‍..... കഴിഞ്ഞു... എന്നു ഏടത്തി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വയ്ക്കുകയായിരുന്നു....

മാധവന്‍കുട്ടീ... എന്താ..... ചോദ്യം കേട്ടില്ലാന്നുണ്ടോ?

നെഞ്ചില്‍ ചേര്‍ത്തുവച്ചിരുന്ന സഞ്ചിയില്‍നിന്നും പട്ടില്‍പൊതിഞ്ഞ ചിതാഭസ്മം ഞാന്‍ സെറ്റിയിലേക്കു വച്ചു.....

ഓ.. ഗോഡ്... ഏടത്തി ചാടി എഴുന്നേറ്റ്... എന്നെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്‍പിച്ചു....
ഞാന്‍..... എനിക്കു പറഞ്ഞു മുഴുപ്പിക്കാനായില്ല,

അനിയാ....
ഒരു നീണ്ട നിശബ്ദതയ്ക്കുശേഷം.... സ്നേഹമുള്ള ആ പഴയവിളി.. ഏട്ടത്തിയുടെ നാവില്‍ നിന്നു വന്നു...
എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി....

വരൂ... അടുത്തമുറിയുടെ വാതില്‍ തുറന്ന് എന്നെ ക്ഷണിച്ചു... അവിടെ എന്‍റമ്മയുടെ ചിത്രത്തിനുമുന്നില്‍ പട്ടില്‍പൊതിഞ്ഞ ഒരു മണ്‍കുടം... തിരികെടാതൊരു വിളക്കും...

ഞാന്‍ വിതുമ്പിപ്പോയി.... നരകയറിയ കണ്ണുകളും ജരകയറിയമനസ്സും എന്നില്‍ നിന്നകന്ന് ഏടത്തിയുടെ കാല്‍ക്കലേക്കുവീണു. ഏടത്തീ....

അനിയാ എഴുന്നേല്‍ക്ക് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു... എന്നെങ്കിലും നീ തിരിച്ചിവിടേക്കെത്തുമെന്ന്...... ഏടത്തിയും വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
അമ്മേ..... മാപ്പ്....
ഒരായിരംവട്ടം മനസ്സാവര്‍ത്തിച്ചാലും പകരമാകാത്ത കടമായി അതവശേഷിക്കുന്നു.
ഞാനും വൃദ്ധനായിരിക്കുന്നു... ഒറ്റപ്പെടലുകള്‍... എന്‍റെ ശരീരത്തിലേക്കും ഇഴഞ്ഞു കയറുന്നുണ്ട്.... നനുത്തൊരു മരവിപ്പ്.

No comments: